„Troppo veloce! Troppo veloce!” — Radio jest dostępne, jeśli masz pilota rolniczego z P-51 i 12 wywołaniami.
Dodici caccia tedeschi si inalzarono a tutta velocità atraverso uno strato de nuvole frammentate. Sygnał radiowy jest prawidłowy, sygnał jest zdezorientowany. On bersaglio era già svanito. Non aveva virato, non si era tuuffato in picchiata, era semplicemente scomparso. Rolnik z Iowa nie miał baterii powietrznej. Aveva fatto qualcosa di inaspettato. Li aveva superati tutti in manovra. I tak okazuje się, że Luftwaffe nie może się oprzeć.
Marzec 1944. W niebie, gdzie Niemcy są w centrum, jest pole bitwy. W dobrym momencie amerykański bombardier wdarł się głęboko w Rzeszę. 8. Armia Powietrzna leciała w sztywnej formie, z iskrzącym się powietrzem i kondensacją w białym geometrycznym kształcie na wysokości 12 000 metrów pod zamarzniętą atmosferą. Ziemia jest więc brązowa, zielona i pokryta bliznami.
Sopra di loro, solo la certezza che un altro aereo si arebbe unito all la formation. Zasada będzie prosta: bombowce lecą w tej samej linii, a bomby latają. A kiedy się nie porusza, odwraca obrót i zaczyna walczyć. Ma le perdite furono terribili. Per każdy caccia tedesco abbattuto, le perdite americane aumentavano. Żadnego solo di bombardieri, ma anche di caccia. Zarówno P-47 Thunderbolt, jak i P-38 Lightning są zasilane akumulatorami sterowanymi paliwem, tworząc energię wystarczającą do zużycia paliwa i utraty limitu.
Piloti tornarono con racconti di coraggio e caos. Alcuni non fecero mai ritorno. P-51 Mustang ma długoterminową autonomię. Można w końcu polecieć do Berlina i przejść na indietro. Od 1944 roku główna część pilotów amerykańskiej cacci była nadal używana jako piloci walki bojowej. Erano stati addestrati a virare, ad attaccare, a Combate corpo a corpo. Mustang oferuje dużą autonomię, ale oryginalne złoto promieniuje od Pacyfiku po Afrykę Północną.
Combattimento ravvicinato, brutal, personale. Nessuno si è ancora posto la Commanda bardziej proste: e se non Combattessi affatto? Czy po prostu porusza się szybciej niż na początku diety? Pomysł można było zakodować lub wyimaginować, ale był prawdziwy. To jest pytanie fizyczne. E un giovane pilot delle pianure sta per dimostrarlo.
Si chiama soottotenente Robert W. Bholds. Cresciuto w Iowa, Dove l’Orizzonte jest dritto i Vento Sofia Constantemente. La sua famiglia coltivava ale e allevava maiali. Ha imparato a reparare macchinari prima ancora di conoscere la algebra. Trattori, mietitrebbie, qualsiasi cosa avesse a motore. Se si rompeva, non si chiamava nessuno.
Hai capito. Era dyskretny, non timido, po prostu parsimonioso con le parole. Dowiedz się więcej o ilości parlasse. I notava le cose, i piccoli dettagli. Awaria gaźnika pojawia się, jeśli się zepsuje. Nieregularne zużycie maszyny powoduje nieprawidłowe działanie koła pasowego. Dettagli che sfuggivano agli altri. Kiedy wojna toczyła się, jeśli nadeszła, nie przez przekonanie, zginąłem.
Wszystkie ci andavano, quindi iò anche lui. Era szkoły latania w Teksasie. Proszek, ciepło i nieskończona ruda praktyki. All’inizio non era bravo con i Commandi. Alcuni li maneggiavano come uccelli. Buholtz, invece, stanął przed nim jak inżynier. Studio i podręcznik. – pyta Faceva. Rifletteva sull’energia, sulla velocità e su aereo si moove en tre Dimensioni.
To pierwszy lot solisty. Zdobyć licencję pilota. Zostałem przydzielony do P-51. W 1944 roku był jednym z 357. Dywizjonu Caccia, stacjonującego w Leon w hrabstwie Suffolk w Anglii. Bazy były w czasach Freddy, Fangosy i Rumpelsztyka. Zawsze leciałem Merlin Giravano z pełną prędkością. Pierwszy zainicjowałem odprawę. Cibo było pessimo. Kawa wciąż była gorąca.
Jedyne ciepło pochodzi z ogrzewania w kabinie pilota i od niektórych pilotów, których najlepiej używać w jak najkrótszym czasie. Bholtz nie jest stowarzyszeniem. Nie, najwyraźniej. Nie, sopranom, który urodził się jako pin-up na głowie swojego Mustanga. Gregorio, pilot affidabile, zajmuje swoje miejsce w szkoleniu i wraca do swojego dowódcy w domu i w dobrym zdrowiu. Ale myślałem o tym wszystkim jak najmniej.
W każdej misji osserva il Combattimento aereo. Vede, amerykańska caccia odwraca się gwałtownie, inseguendo i caccia tedeschi che si tuuffano et li abbattono. Vede il Fuele Bruciare. Należy pamiętać, że powietrze jest oddzielone. Nie wahaj się i nie wszczynaj niepotrzebnej kłótni. E nadal tornare alla stessa zakończyła.
P-51 jest szybszy w locie poziomym niemal wszędzie w przestrzeni powietrznej Luftwaffe. Nie ma tu pikchiaty, nie ma tu siana, ma w locie poziomym. Z odkręconą przepustnicą i silnikiem Merlin w pełni wykorzystanym, Mustang mógłby włączyć główne części wymienionych myśliwców przechwytujących. Halo, czy cholera, perché nadal strzela do walki? Nie ma odpowiedzi.
O, co najważniejsze, nie stawiaj pytania. Doktryna z Ottawy Forza Aerea na początku 1944 roku, czyli początek ofensywy. Muszę opuścić drogę, na której uderzyłem w bombowiec. Jeśli nie złożysz wniosku o żadne dokumenty, nie będziesz upoważniony do ukończenia szkolenia i udziału w walce. Obiekt zneutralizuje początkowy ostrzał, który go ostrzeliwuje.
Teoretycznie wydaje się to logiczne, ale w praktyce stanowi problem. Kiedy amerykańskie myśliwce nurkują, by rozpocząć walkę, tracą wysokość i energię. Niemieccy piloci o tym wiedzą. Zwabiają samoloty eskortujące w dół, a następnie wycofują się i wznoszą z powrotem, by zaatakować bombowce, albo wysyłają kilka myśliwców jako przynętę, podczas gdy główne siły atakują z innej strony.
Rezultatem jest rozbita eskorta, rozrzucona po kilometrach nieba, spalająca paliwo w walkach powietrznych. Nawet biorąc pod uwagę zasięg Mustangów, zarządzanie paliwem to kwestia życia i śmierci. Walka powietrzna może opróżnić zbiorniki paliwa w kilka minut. A jeśli nad Niemcami skończy ci się paliwo, twoje możliwości są ograniczone. Poddaj się i zostań doświadczonym pilotem.
Mogliby też spróbować szybować z powrotem i rozbić się w kanale La Manche. Wskaźniki przeżywalności rosną, ale cena pozostaje wysoka. Dowództwo myśliwców o tym wie. Dowódcy grup to wiedzą. Jednak doktryna pozostaje niezmieniona z powodu braku przetestowania alternatywy. Zakłada się, że jeśli nie dojdzie do walki, bombowce zostaną zniszczone. Że amerykańskie myśliwce muszą bezwzględnie zawrócić i walczyć, inaczej misja się nie powiedzie.

Ta prędkość bez mocy jest bezcelowa. Bouhaltz w to nie wierzy. Przeprowadził obliczenia. Sprawdził wykresy osiągów. Pilotowany przez niego P-51D osiąga prędkość maksymalną ponad 692 km/h w locie poziomym na dużej wysokości. Fauler Wolf 190 osiąga prędkość maksymalną około 660 km/h. Mesosmidt 109 jest szybszy we wznoszeniu, ale w locie poziomym na pełnej mocy nie może konkurować z Mustangiem.
Oznacza to, że teoretycznie nie ma potrzeby walki. Wystarczy lecieć wystarczająco szybko, żeby oddalić się od zasięgu. Ale teoria i praktyka to dwie różne rzeczy i nikt w 3007. Dywizjonie jeszcze tego nie próbował. Ani celowo, ani z zasady. Bholtz zaczyna ostrożnie omawiać to ze swoim skrzydłowym i kilkoma innymi pilotami ze swojego dywizjonu.
Jedni słuchają, inni się śmieją. Jeden z nich zadaje nieuniknione pytanie: „A co, jeśli się pomylisz? Co, jeśli uciekniesz, a i tak cię złapią, znajdziesz się sam i bezbronny, i cię zastrzelą?”. Buhaltz nie ma na to odpowiedzi. Jeszcze nie. Ale wkrótce się dowie. 19 marca 1944 roku. Misja: Berlin.
W mroku wczesnego poranka nad Anglią gromadziły się ciężkie bombowce. Na ich skrzydłach perliła się para wodna. Załogi tupały nogami, żeby się rozgrzać. Piloci sprawdzali mapy. Przepływ tlenu, sterowanie karabinami maszynowymi, wszystko było rutynowe… aż do momentu, gdy wszystko się zmieniło. 357. Grupa Myśliwska wystartowała z Oro o 9:00 rano. Eskadrą Buhaltza pilotował dowódca patrolu, kapitan z dwoma zwycięstwami i zamiłowaniem do agresji.
Plan jest klasyczny. Eskortować duże samoloty transportowe. Trzymać się blisko. Zaatakować wszelkie zagrożenia, gdy tylko się pojawią. Bezpiecznie sprowadzić wszystkich do portu. Przekroczą kanał La Manche na wysokości 7600 metrów. Niebo jest bladoniebieskie, bezludne. W dole Morze Północne jest szare i pomarszczone. Silnik Merlina mruczy. W kokpicie unosi się zapach oleju, gumy i potu.
Nad holenderskim wybrzeżem rozpętał się ogień przeciwlotniczy. Ciemne chmury unoszą się. Bombowce przelatują przez nie. Myśliwce zygzakiem. Bez trafień. Nagle nadchodzi zgłoszenie. Bombowce na wysokości. 11:00. Buholtz skanuje okolicę. Dostrzega je. Z mgły wyłania się dwanaście namiarów, Fauaolf 190. Może wśród nich kilka 109. Szybko się wznoszą, kierując się prosto na grupę bombowców.
Dowódca dywizjonu ogłasza oderwanie. Dywizjon odłącza się i nurkuje w kierunku Niemców. Buhaltz podąża za nimi, ale w połowie nurkowania ma przeczucie. Wciągają nas w pułapkę. Nie wie, skąd to wie. Może to instynkt. Może to kąt ich wznoszenia. Zbyt stromy, by go utrzymać. Może to ich sposób na unikanie angażowania się, po prostu wspinanie się i obserwowanie.
Podejmuje decyzję. Unosi samolot, stabilizuje go, wyrównuje skrzydła i otwiera przepustnice na maksa. Włącza zasilanie awaryjne. Merlin ryczy. Mustang skacze do przodu. Wskaźnik prędkości szybuje w górę. 350, 370, 400. Dowódca jego eskadry wciąż nurkuje, walcząc z czołowym niemieckim oddziałem. Buholtz jest sam i nie zamierza się wycofać.
Utrzymuje kurs, prosto i poziomo. Silniki ryczą, ciśnienie w kolektorze osiąga maksimum i nagle ich dostrzega: kolejną grupę, osiem myśliwców wyżej i z tyłu, czekających na atak Amerykanów na niskiej wysokości. Oni też go widzą i kierują się w jego stronę. Bholtz nie panikuje. Nie nurkuje. Nie przechyla się. Po prostu trzyma przepustnicę szeroko otwartą i kontynuuje lot.
Niemieccy piloci zareagowali dokładnie tak, jak nakazywała doktryna. Ruszyli w pościg, nurkując z szeroko otwartymi przepustnicami. Mieli przewagę wysokości i liczebności. Odizolowany Mustang był łatwym celem, ale zwycięstwo nigdy nie nadeszło. Bookholtz utrzymywał P-51 w locie prostym. Prędkość przekraczała 420 węzłów. Samolot lekko drżał, szarpany rozrzedzonym powietrzem.
Lekko pochyla nos, aby utrzymać płynne przyspieszenie. Wskaźnik temperatury silnika zbliża się do czerwonego pola. Ignoruje go. Przy tej prędkości obrotowej ma może pięć minut, zanim coś się zepsuje. Może mniej. Więcej mu nie potrzeba. Za nim niemieckie myśliwce otwierają ogień. Pociski smugowe zygzakiem przelatują tuż nad jego skrzydłami. Większość nie trafia. Kilka przelatuje tak blisko, że widzi fosforyzujący błysk, ale żaden go nie trafia, bo nie podlatują wystarczająco blisko.
Pozostają w tyle. Wilki są szybkie, owszem, ale nie aż tak. Nie na tej wysokości, nie w locie poziomym. Są zaprojektowane do wznoszenia i beczki. Mustang natomiast jest zaprojektowany do prędkości i zasięgu. A teraz prędkość jest najważniejsza. Niemiecka formacja zaczyna się rozciągać. Najszybsze samoloty wysuwają się do przodu. Wolniejsze się cofają.
Zapłon im szwankuje. Dystans rośnie. Najpierw 100 metrów, potem 200, potem 500. Buhaltz zerka w lusterko wsteczne. Ścigający wciąż tam są, ale są już mniejsi, tracąc dystans z każdą sekundą. Trzyma przepustnicę szeroko otwartą. Temperatura silnika jest na plusie. Ciśnienie oleju waha się.
Czuje, jak kadłub wibruje, nity brzęczą pod wpływem naprężeń. Merlin uwalnia pełną moc i to wystarcza. Jeden po drugim niemieccy piloci się poddają. Nie mogą go dogonić. Wiedzą o tym. I marnują paliwo, na które ich nie stać. Bholtz liczy ich, gdy odlatują. Trzy, pięć, osiem, wszyscy. Znów jest sam, ale tym razem żyje.
Zmniejsza przepustnicę, pozwala silnikowi ostygnąć, sprawdza wskaźniki. Wszystko wciąż jest ledwo zielone. Zużył przerażająco dużo paliwa. Ale wciąż leci, wciąż kieruje się na zachód. Rozgląda się. Niebo jest puste. Żadnych przyjaciół, żadnych wrogów, tylko błękit i biel, a za nim znikają cienkie smugi kondensacyjne.
Przeżył nie dzięki walce, ale dzięki odmowie walki. I właśnie udowodnił coś, w co nikt nie wierzył: można ich wyprzedzić. Buholtz wylądował w Lyonie 90 minut później. Jego główny mechanik najpierw zauważył osłonę silnika – farbę spękaną od gorąca. Kadłub pokryły ciemne smugi oleju. Merlin trząsł się i trząsł, stygnąc, a metal się kurczył.
Buholtz wysiada z samolotu. Jego kombinezon lotniczy jest przesiąknięty potem. Dłonie drżą mu, nie ze strachu, ale dlatego, że adrenalina w końcu opada. Składa raport oficerowi wywiadu: opisuje starcie, dwanaście myśliwców przechwytujących, decyzję o ucieczce, pościg, ucieczkę. Oficer sporządza notatki. Żadnych komentarzy, tylko fakty.
Ale wieść się rozchodzi. Do wieczora wie już połowa grupy. Porucznik wyprzedził kilkanaście niemieckich myśliwców. Nie oddając ani jednego strzału, nie odwracając się, po prostu biegł. Niektórzy piloci uważają, że to był fart. Inni, że to był błysk geniuszu. Nieliczni, że to tchórzostwo. Bholtz jednak nie przejmuje się ich zdaniem. Wie, co się stało. A przede wszystkim wie, że można to zrobić jeszcze raz.
W ciągu dwóch tygodni inni piloci z 357. Dywizjonu zaczęli testować tę taktykę, nie jako strategię podstawową, lecz jako opcję awaryjną. Samotni, z niedoborem paliwa i w rozpaczliwej sytuacji, zamiast walczyć, uciekli. Pełen gaz, lot poziomy, maksymalna prędkość: to zadziałało. Niemieccy piloci zaczęli zgłaszać niepokojące tendencje.
Amerykańskie myśliwce, które odmawiają walki, przyspieszają i znikają. Transkrypcje radiowe Luftwaffe z kwietnia i maja 1944 roku wielokrotnie donoszą o Mustangach, których nie dało się przechwycić w locie poziomym. Taktyka ta rozprzestrzenia się poza 357. Dywizjon. Dowiadują się o niej również inne jednostki. Oficerowie prowadzący odprawy zaczynają o niej wspominać nie jako o doktrynie, ale jako o czymś oczywistym.
Jeśli nie możesz wygrać walki, nie podejmuj jej. Polegaj na swojej szybkości. Przeżyj. Wpływ na wskaźnik ofiar jest wymierny. Straty myśliwców Ósmej Armii Powietrznej w przeliczeniu na lot bojowy zaczęły spadać wiosną 1944 roku. Nie dramatycznie, ale systematycznie. Coraz mniej pilotów znajdowało się w izolacji i w pułapce okrążenia. Coraz mniej pilotów kończyło paliwo nad terytorium wroga. Doświadczenie odegrało znaczącą rolę.
Częściowo sukces zawdzięczał udoskonalonej taktyce, ale częściowo również Bhaltzowi. Ten młody farmer z Iowa zrozumiał, że najszybszym sposobem na wygranie bitwy powietrznej jest całkowite zaniechanie walki. Robert Bhaltz przeżył wojnę. Odbył 73 loty bojowe. Przypisuje mu się dwa zwycięstwa powietrzne, oba w sytuacjach, w których nie miał innego wyjścia, jak tylko zaangażować się w walkę. Jednak jego prawdziwy rekord jest wyższy.
Jego osiągnięcia mierzy się misjami, które przeżył, towarzyszami broni, którzy poszli za jego przykładem i wrócili cali i zdrowi, zaoszczędzonym paliwem i unikniętymi bitwami. Po wojnie wrócił do Iowa. Rzadko mówił o swoich dokonaniach. Zapytany, wzruszał ramionami, mówiąc, że latał myśliwcami i że miał szczęście. Ale „szczęście” to nieodpowiednie słowo. To, co osiągnął Bhaltz, nie było dziełem szczęścia.
Fu l’osservazione, la logica et la volontà di action en base à un’idea che nessun altro aveva maisso alla prova. Zidentyfikowałem problem. Dottrina propugnava impegno. Questa dottrina era costata vite umane. Perciò, miejsce dyskusji. Nie z autorytetem, urodzony grado, urodzony autoryzowany. Aby z niego skorzystać, wystarczy użyć uchwytu i uchwytu.
W 1983 roku, historia wojskowości skontaktowała się z programem historii mówionej. Buholtz był bardzo nieśmiały, zawsze dyskretny i klarowny. Historia, o którą pytałem w kontekście misji, została rozstrzygnięta przez łódź i decyzję o ucieczce. Buholtz rzucił się do ataku, gdy zobaczył, że nie stoi w obliczu śmierci. Po prostu nie odczuwa się poczucia śmierci, gdy powietrze pędzi szybciej.
To cała historia. Disse: „Il P-51 potrebbe seminarli”. Ed è sattamente quello che accadde. Lo storico gli chiese se avesse paura. Buhaltz annuì. Ammise di essere terrorizzato. Ma la paura, disse, non impedisce di pensere. Robert Buhaltz morì nel 1996. Il suo necrologio di due paragrafi apparve su un giornale locale. Menzionava il suo militare service, la sua famiglia e la sua fattoria.
Nie wspomniano, że rozmiar jest superszybki, więc został zaprojektowany i dostosowany do prędkości amerykańskich pilotów. Moja lekcja się rymuje. Ryzyko na miejscu kierowcy polega na tym, że rozumiesz, że bezpieczeństwo to taktyka, że roztropność nie jest oczywista, a główny kierunek działania jest właściwy i jest così veloce, że nie może on być dietą.
Uwaga: Wszystkie te treści zostały stworzone z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (AI i ChatGPT), a następnie stworzone przez autora w celu lekkiego odtworzenia treści historycznych i ilustracyjnych. To zapowiedź ekscytującej podróży po całym świecie!

Để lại một bình luận