Co stało się z amerykańskim pistoletem M1911 po II wojnie światowej? VD

Co stało się z amerykańskim pistoletem M1911 po II wojnie światowej?

Po podpisaniu dokumentów kapitulacyjnych w 1945 roku kluczowe pytanie pozostało bez odpowiedzi: co stało się z prawie 2 milionami pistoletów M1911 rozrzuconych po arsenałach, polach bitew i składowiskach złomu na czterech kontynentach? W przeciwieństwie do niemieckich dywizjonów myśliwskich czy japońskich sił pancernych, nie zostały one przejęte przez wrogą broń w fazie ewaluacji.

Broń amerykańskich sił zbrojnych służyła podczas obu wojen światowych, używana przez oficerów, oddziały żołnierzy, żandarmerię i niezliczone inne jednostki. Administracyjny stan bezprecedensowy. Sekretarz Wojny stanął przed logistycznym pudełkiem o niezwykłych rozmiarach. Jak uzasadnić transport i zdecydować o sortowaniu tej broni?

Miliony nowych karabinów – wciąż jest jeden precyzyjny sprzęt, którego produkcja nie kosztowała rządu około 45 dolarów. Niektóre egzemplarze znajdują się w magazynach ekspedycji, które zostały rozdystrybuowane. Wcześniej były używane w walkach, od Normandii po Okinawę. Tysiące innych egzemplarzy są zakopane w arsenałach w całej Alasce i okupowanej Japonii, na statkach rozmieszczonych w portach Lointain lub w tymczasowych magazynach w pobliżu Alaski i Australii.

Biurokratyczna machina demobilizacji musi decydować, która broń pozostanie w służbie, która zostanie sprzedana jako nadwyżka, która zostanie zniszczona, a która po prostu zniknie w chaosie powojennej redystrybucji. Decyzje podejmowane przez premierów długo po zwycięstwie ukształtują amerykańską politykę dotyczącą broni palnej na kolejne dekady i stworzą rynek wtórny, który istnieje do dziś.

Skala produkcji w latach wojny była zdumiewająca. W latach 1941–1945 amerykański przemysł wyprodukował około 1,9 miliona pistoletów M1911 A1, zmodernizowanej wersji oryginalnego modelu Johna Browninga. Colt, firma specjalizująca się w opatentowanej broni palnej, wyprodukowała 629 000 sztuk w swoich zakładach w Hartford. Remington Rand, oprócz kontynuowania produkcji maszyn do pisania, wyprodukował imponujące 877 000 pistoletów dla swojego zakładu w Syracuse, który był najważniejszym producentem.

Ithaca Gun Company dostarczyła 369 000 sztuk. Union Switch and Signal, producent sprzętu kolejowego, wyprodukował 55 000 sztuk, zanim pojawiły się trudności produkcyjne. Singer Manufacturing, producent karabinów maszynowych, wyprodukował 500 pistoletów eksperymentalnych. Broń ta została dostarczona na wszystkie teatry działań wojennych.

I registri d’armamento dell’agosto 1945 indicavano la presenza nell’ambiente di 340.000 pistole M1911 A1 nel Pacifico, principalmente depositate nei grandi depositi di Manille, Okinawa e Guam. Le théâtre d’opérations européen en comptait environ 425 000, principalement dans des dépôts français et allemands. Quelle 380.000 altre pistole erano conservate negli arsenali situati negli Stati Uniti, tra cui Rock Island, Springfield e Augusta.

Les unités restantes furent réparties dans les centres d’entraînement à bord des navires de guerre, dans des bases navales plus petites à l’étranger, de l’Islande à l’Inde, et entre les mains du personal en attente de démobilisation. La sfida immediata consisteva nel rivedere queste armi mentre milioni di militari si preparavano a noleggiarli presso di loro. Il piano di smobilitazione del Dipartimento della Guerra, finalizzato nel settembre 1945, stabiliva protocolli chiari riguardanti le armi da fuoco.

Contrariamente ai fucili, se l’utilizzo non è strettamente controllato per quanto riguarda le armi principali, le pistole occupano un posto ambiguo. Ils étaient fournis de serie aux officiers, à la Police Militaire, aux équipages de véhicules et à certains spécialistes, mais étaient aussi fréquemment acquis par des voies informalelles. Gli antichi combattenti spesso acquisiscono pistole a titolo privato o le ricevono in cadeau.

La frontiera tra biens de lo Stato e possesso personale è considerevolmente estompée au cours des six années de conflit. La nota di servizio n° 347 del dipartimento dell’armamento, datata 15 ottobre 1945, richiede che tutto il personale che lascia il servizio rende le sue armi ai centri di smobilitazione. La polizia militare dispone di punti di controllo nei porti d’imbarco.

Malgrado queste misure, i responsabili dell’armamento stimano che tra 60 000 e 75 000 pistole M1911 A1 sono stati eliminati dal controllo militare durante la smobilitazione, per negligenza, dissimulazione délibérée o confusione amministrativa. Alcuni antichi combattenti semplicemente schieravano le loro armi per parlare dei loro effetti personali. D’autres les ont démontées et ont expédié les pièces détachées par la poste.

Le ispezioni portuali consentono di abbandonare numerosi tentativi, ma il volume considerevole del personale in transito presso i centri di separazione rende impossibile un’applicazione rigorosa della legge. Nel dicembre 1945, più di 300.000 militari furono smobilitati ogni settimana, e i loro effetti sul personale devaient furono ispezionati. L’immediato dopoguerra ha visto approcci divergenti riguardanti gli effetti excédentaires.

Nowe amerykańskie siły powietrzne, utworzone w 1947 roku i niedawno usamodzielnione, początkowo dysponowały 85 000 pistoletów M1911A w zestawach przetrwania dla załóg, personelu ochrony i oficerów. Armia lądowa, podobnie jak ona, utrzymuje 550 000 sztuk w czynnej służbie i 420 000 w rezerwach wojennych arsenałów.

Marynarka Wojenna i Korpus Piechoty Morskiej utrzymywały 180 000 jednostek w sposób zachowawczy. Pozostała część, z 665 000 dostępnych pistoletów, została teoretycznie zutylizowana różnymi sposobami. Pierwsza duża redystrybucja została zastąpiona programami zagranicznej pomocy wojskowej. W latach 1946–1952 187 000 pistoletów M1911A zostało przekazanych krajom alianckim w ramach różnych umów pomocowych.

Norwegia otrzymała 32 000 pistoletów w ramach Programu Wzajemnej Pomocy Obronnej i używała ich w latach 80. Dania nabyła 28 000 pistoletów. Grecja otrzymała 45 000 pistoletów podczas wojny domowej, ale niewielka ich część została następnie przekazana siłom nacjonalistycznym. Argentyna zakupiła 25 000 pistoletów w 1947 roku w drodze zakupów komercyjnych.

Republika Chińska otrzymała 30 000 pistoletów przed zwycięstwem komunistów w 1949 roku, ale duża partia została użyta w Wietnamie w latach 60. Korea Południowa otrzymała 27 000 pistoletów M1911A1 w 1950 roku, zmniejszając nadwyżkę narodową, aby wesprzeć amerykańskie interesy strategiczne na początku zimnej wojny.

Program strzelectwa cywilnego został przedstawiony Kongresowi w celu promowania strzelectwa sportowego i szkolenia wojskowego i początkowo nie otrzymał żadnych pistoletów M1911. W ramach programu Contrairement aux fusils, w dużej mierze dystrybuowanego w ramach programu, pistolety te zostały wyraźnie wyłączone ze sprzedaży cywilom z powodu tego uprzedzenia. Agencja ds. Majątku Wojennego (War Assets Administration), odpowiedzialna za likwidację nadwyżek wojskowych, postąpiła ze sprzedażą pistoletów w inny sposób.

Od marca 1948 roku niektóre partie pistoletów M1911 A1 oferowano organom ścigania w cenie 22 dolarów za sztukę, co stanowiło około połowę kosztów produkcji. Komisariaty policji w Chicago, Los Angeles, Filadelfii i kilkudziesięciu mniejszych miastach kupowały je za 50 centów lub więcej. Ta zabytkowa broń uzupełnia lub zastępuje stare rewolwery w wielu służbach.

W 1953 roku w ramach tego programu około 38 000 pistoletów M1911A przekazano organom ścigania. Surowe wymogi dokumentacyjne i nadzór federalny pozwalają na ostrożne traktowanie tych transferów. W przeciwieństwie do chaosu, który nastąpił po demobilizacji powojennej, sprzedaż publiczna rozpoczęła się ostrożnie.

W 1954 roku Dyrektor Strzelectwa Cywilnego zezwolił na sprzedaż, w ograniczonych ilościach, pistoletów M1911A1, wysyłanych nowym członkom zrzeszonych klubów strzeleckich. Nabywcy muszą być członkami organizacji zrzeszonej w DCM, udowodnić swoje obywatelstwo i przestrzegać obowiązujących przepisów dotyczących broni palnej. Pistolety, zwrócone do Arsenału w Springfield, sprzedano za 65 dolarów. Popyt natychmiast przewyższył ofertę.

Program pozwolił na opracowanie 4200 pistoletów w warunkach naturalnych w 1954 roku, zanim został zawieszony w związku z kontrowersjami wokół rozwoju broni palnej przez wojska cywilne. Przesłuchania parlamentarne w 1955 roku zbadały, czy praktyka ta stanowiła właściwe wykorzystanie sprzętu wojskowego. Program ostatecznie zarzucono, ale sprzedaż organom ścigania pozostaje niepewna.

Des marchands d’armes privés, posiadacze licencji federalnych, pozyskują wiele mniejszych lors des ventes aux enchères de l’Administration des biens de guerre. Płacący od 35 do 45 dolarów za broń, jeśli są état, to sprzedawcy od 75 do 90 dolarów. W latach 1948-1960 sprzedano 63 000 pistoletów 1911 A1, także w obiegu cywilnym.

Wojna koreańska radykalnie zmieniła politykę zarządzania nadwyżkami wojskowymi. Po inwazji wojsk północnokoreańskich na ten kraj w czerwcu 1950 roku, Departament Obrony natychmiast zawiesił wszystkie lufy pistoletów i wznowił broń rezerwową. W okresie od lipca 1950 do grudnia 1951 roku do Korei wysłano około 127 000 pistoletów M1911A1. Dodatkowo, 89 000 kolejnych wysłano do amerykańskich ośrodków szkoleniowych w celu przygotowania jednostek wysłanych na misję.

Wojna uszczupliła zapasy amunicji i zużytych części, ale w walce utracono stosunkowo niewiele pistoletów. Zapisy dotyczące broni wskazują, że około 2800 pistoletów M1911A1 zostało uznanych za zaginione, zniszczone lub zdobyte podczas konfliktu w centrum kraju. Ta zaskakująco niska liczba wyjaśnia rolę tych pistoletów jako broni pomocniczej. Po zawieszeniu broni w lipcu 1953 roku broń ta wróciła do magazynów, choć nadal nosiła wyraźne ślady zużycia.

To doświadczenie zapewniło, że istniejące zapasy pistoletów M1911A1 w armii były wystarczające do zaspokojenia przewidywanych potrzeb, eliminując pilną potrzebę nowej produkcji. Pod koniec lat 50. XX wieku w Departamencie Obrony pozostawało około 1,2 miliona pistoletów M1911A1, rozdysponowanych pomiędzy wszystkie rodzaje sił zbrojnych.

O tej broni wspomniano powyżej. Najnowsze egzemplarze, wyprodukowane w 1945 roku, pojawiły się po pięciu latach. Nazwa ta nosi piętno licznych wojen i dekad szkolenia. Arsenały w Springfield i Rock Island realizują programy „remise en forma”, polegające na odbudowie używanej broni z wykorzystaniem nowych dział, zasobów i drobnych części. W latach 1955–1968 arsenały te zawierały 340 000 pistoletów M1911 A1 w nowym środowisku, les ramenant pour l’essential aux spécifications d’origine.

Program „Remise à neuf” jest drobiazgowy. Pistolety są całkowicie rozbierane, sprawdzane i mierzone. Używane działa zostały wymienione. Zasoby uległy zauważalnej zmianie. Obudowy mają pęknięcia lub ślady nadmiernego zużycia i pozostały niezmienione. Broń można ponownie wykonać. Pistolety „Remis à neuf”, marki punktów arsenału i data „Remise à neuf” działają jak nowa broń.

Program ten znacznie wydłużył żywotność pistoletu M1911A1, eliminując jednocześnie konieczność jego wymiany. Podczas wojny w Wietnamie pistolety M1911A1 pojawiły się na polach bitew w Azji Południowo-Wschodniej. W latach 1965–1973 do Wietnamu, Tajlandii i okolicznych baz wysłano około 215 000 pistoletów. W przeciwieństwie do wojny koreańskiej, chaotyczna sytuacja w Wietnamie doprowadziła do znacznych strat.

 

 

Archiwa wojskowe wskazują, że 38 000 pistoletów M1911A1 zostało zgłoszonych jako utracone, zniszczone lub zdobyte podczas konfliktu. Wiele innych po prostu zniknęło w nieformalnej gospodarce strefy konfliktu. Część została wymieniona z siłami Wietnamu Południowego. Pozostałe zostały sprowadzone przez osoby opuszczające teren konfliktu, pomimo obowiązujących przepisów.

Inni także tombèrent aux mains de l’ennemi lers de Prizes de Bases ou Furenent porzuceni podczas ewakuacji. Ślizganie w Sajgonie w kwietniu 1975 r. wiązało się ze zdobyciem znacznych ilości amerykańskiej broni, nie licząc 6 000 do 8 000 dział M1911 A1 pozostawionych w bazie lotniczej Tansson Nut i innych instalacjach. Te pistolety, zdobyte przez Wietnamczyków, ponownie przedstawiają parfois sur les marches d’armes modernis, możliwe do zidentyfikowania na podstawie leurs marquages ​​de catch lub ich dokumentów pochodzenia.

Jeśli ta dogłębna analiza historii powojennej Cię interesuje, zastanów się jeszcze raz. Wiele już wiemy o transformacji sprzętu wojskowego, od czasów wojny do czasów pokoju, a następnie do jego przestarzałości. Lata 70. XX wieku na nowo rozgorzały debaty na temat pojawienia się pistoletu M1911A1.

Produkcja pistoletu zakończyła się trzydzieści lat temu, a nawet wznowione modele nosiły cechy charakterystyczne dla tamtych czasów. Co więcej, doktryna wojskowa uległa znacznej ewolucji. NATO opowiadało się za standaryzacją amunicji, faworyzując magazynek 9 mm Parabellum zamiast naboju .45 ACP używanego w M1911A1.

Wielu sojuszników NATO przyjęło już pistolet kalibru 9 mm. W 1978 roku Amerykańskie Siły Powietrzne rozpoczęły badania nad alternatywami dla kalibru 9 mm dla 65 000 pistoletów M1911A. Amerykańskie Siły Powietrzne rozpoczęły program lekkiej broni interarmed w 1979 roku, zastępując pistolet M1911A1 pistoletem kalibru 9 mm we wszystkich rodzajach sił zbrojnych. Testy kontynuowano powoli do początku lat 80. Jednocześnie kolby M1911A1 pozostały w służbie.

Do 1981 roku piechota Departamentu Obrony dysponowała około 975 000 pistoletów, co stanowiło liczbę niższą niż powojenną, ale wciąż stabilną. Korpus Piechoty Morskiej, szczególnie lojalny wobec kalibru .45, opierał się naciskom na jego zastąpienie, argumentując, że siła obalająca M1911A pozostaje lepsza w warunkach bojowych. Wprowadzenie pistoletu Beretta M9 w 1985 roku oficjalnie zakończyło panowanie M1911A1 jako standardowego pistoletu w armii USA po 74 latach.

Przejście zawsze przebiega stopniowo. Armia otrzymała pierwsze pistolety M9 w 1986 roku, początkowo przekazane żandarmerii wojskowej i ośrodkom szkoleniowym. Wymiana została ukończona w kolejnych latach. Korpus Piechoty Morskiej, szczególnie powściągliwy, nadal używał pistoletów M1911A1 do lat 90., podczas gdy jednostki rozpoznawcze i operacji specjalnych przez długi czas je utrzymywały ze względu na preferowanie kalibru .45.

Wycofanie pistoletu M1911A ze służby i zastąpienie go pistoletem M9 nastąpiło pod koniec lat 80. XX wieku, a w latach 90. było to wydarzenie hucznie obchodzone. Ze względu na swoją służbę, pistolety M1911 zostały włączone do systemu zarządzania nadwyżkami. Po zakończeniu wojny system ten był nadal wycofywany z ustalonych protokołów. Służba Transferu i Marketingu Obrony (Defense Transfer and Marketing Service), która zastąpiła Administrację Dokumentacji Wojennej (Administration of War Records), była odpowiedzialna za zarządzanie nadwyżkami wojskowymi.

Większość pistoletów M1911A1 została wycofana ze służby i początkowo przechowywana w magazynach, co doprowadziło do ogromnych nagromadzeń w bazie wojskowej w Aniston w Alabamie i innych obiektach. Armia wchłonęła znaczne ilości wycofanych z użytku pistoletów M1911A1. W okresie przejściowym, między 1986 a 1995 rokiem, około 165 000 pistoletów zostało przekazanych krajom sojuszniczym.

Tajlandia zebrała 38 000 sztuk broni w latach 1987–1991. Filipiny nabyły 42 000 sztuk broni w ramach różnych programów pomocowych. Turcja zakupiła 35 000 sztuk broni w 1989 roku. Tajwan otrzymał 28 000 sztuk broni w ramach pomocy wojskowej. Liczne transfery pieniężne zostały przekazane krajom Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza Salwadorowi, Hondurasowi i Kolumbii.

Te transfery broni do obcokrajowców służą wielu celom: obronie sił sojuszniczych, tropieniu wyjątkowych materiałów i utrzymywaniu strategicznych stosunków w ostatnich latach zimnej wojny. Les guns transfers étaient étaient étaient état de fonctionnement, souvent récemment remis à neuf, ce qui en faisait des autouts précieux pour les pays beneficiaires aux defence Budgets Limited.

Najważniejszy postęp w kwestii pistoletów M1911A1 nastąpił wraz z uchwaleniem w 1996 roku ustawy zmieniającej Kartę Programu Strzelectwa Cywilnego. Ustawa publiczna nr 104-1006, uchwalona w lutym 1996 roku, upoważniła do przekazania pistoletów M1911 i M1911A z Programu Strzelectwa Cywilnego uprawnionym cywilom. Stanowi to istotną zmianę w polityce.

La loi établissait des Conditions Precises. Nabywcy Devaient są członkami CMP, obywatelami amerykańskimi od ponad 21 lat, muszą sprawdzić przeszłość i przestrzegać wszystkich przepisów federalnych, przepisów i miejsc dotyczących broni palnej. CMP jest upoważniona do wykonywania zawodu couvrant ses coûts, majorés de frais généraux raisonnables. Bezpłatne Les premiere Transactions ont été lentes.

W latach 1996–2012 do CMP przekazano zaledwie 8000 pistoletów M1911A1 z powodu przeszkód biurokratycznych i zmieniających się priorytetów. Armia zachowała większość swoich zapasów M1911A, powołując się na potencjał na przyszłość. Jednostki operacji specjalnych, zwłaszcza Armia i Piechota Morska, ponownie wyraziły zainteresowanie pistoletami kalibru .45 do niektórych misji, co skomplikowało decyzje dotyczące ich rozmieszczenia.

Odrodzenie zainteresowania wojskiem zostało przeoczone przez osobliwe wydarzenia. Począwszy od lat 2000., USCOM (Dowództwo Operacji Specjalnych Stanów Zjednoczonych) finansowało programy modernizacji pistoletu M1911. W latach 2003-2012 Sekcja Broni Precyzyjnej Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico zmodernizowała kilkaset pistoletów dla jednostek rozpoznawczych i sił specjalnych, instalując nowoczesne przyrządy celownicze, szyny dostępowe i ulepszone urządzenia odchylające, zachowując jednocześnie podstawową konstrukcję M1911.

Te nowo wprowadzone do użytku pistolety, zaprojektowane jako M45A1, weszły do ​​służby wyłącznie w jednostkach specjalnych Korpusu Piechoty Morskiej. Dodatkowo, siły specjalne Korpusu Piechoty Morskiej zachowały i zmodernizowały podwozie M1911A1, aby dostosować je do pistoletów specjalistycznych. Co więcej, większość sił zbrojnych przyjęła M9, ​​a następnie M17, przy czym niewielka liczba pistoletów typu M1911, zbudowanych na podstawie przestarzałego podwozia z czasów II wojny światowej, jest nadal w użyciu.

Systematyczne niszczenie nadwyżek pistoletów M1911.A rozpoczęło się na dobre pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku. Departament Obrony ustalił, że 325 000 sztuk było zbyt zużytych, aby nadawać się do użytku. Broń ta, która na początku wojny była już mocno przestarzała, miała dziury w łuskach i inne wadliwe działa, które prawdopodobnie zostaną wykorzystane w celach służbowych lub na sprzedaż.

Służba ds. Ponownego Wykorzystania i Komercjalizacji Obrony (Defense Reuse and Commercialization Service) ustanawia protokoły demilitaryzacji. Pistolety są całkowicie demontowane. Korpusy są dekupażowane jednocześnie z numerem seryjnym za pomocą kielichów plazmowych, szpul cisailles i armat broyés. Żelazo zostanie teraz sprzedane. W latach 1998–2008 zniszczono w tym procesie około 280 000 pistoletów 1911A1 w kilku miejscach, w tym w bazach wojskowych w Aniston i Red River w Teksasie.

Przepisy dotyczące ochrony środowiska wymagają odpowiedniego postępowania podczas niszczenia. Les pistolety, nie beaucoup étaient odzyskuje kosmolinę ochrony po dziesięcioleciach zapasów, devaient être dégraissés avant détre découpés. Pozostałości na pokrywkach powodują problemy z utylizacją. Proces został zapożyczony, minutowy i w dużej mierze niewidoczny dla opinii publicznej.

Inne pistolety 1911 zostały zniszczone w inny sposób. Organy ścigania, wymieniając swoje pistolety M1911 A1 na nowoczesne pistolety półautomatyczne, mogły zostać zniszczone w ramach zemsty. W latach 1985-2005 policja zniszczyła od 18 000 do 22 000 pistoletów 1911 A1 w ciągu kilku miesięcy.

Niektóre gminy przyjęły politykę nakazującą zniszczenie całej wycofanej z użytku broni palnej. Inne nie zutylizowały infrastruktury administracyjnej niezbędnej do generowania jej pozostałości. Obawy o środowisko związane z zanieczyszczeniem na policyjnych strzelnicach skłaniają niektóre agencje do niszczenia całej broni zabytkowej w ramach szerszych działań porządkowych.

Kraj zagraniczny otrzymuje pistolet M1911A1 i również ma własną służbę. Oczywiście, podobnie jak Norwegia, starannie konserwowali swoją broń przed jej sprzedażą w roku 2000. Inni po prostu ją zniszczyli. Archiwa są niekompletne, ale badacze szacują, że co najmniej 40 000 pistoletów M1911A przekazanych do kraju zagranicznego zostało zniszczonych i zachowanych.

Obecny wskaźnik przetrwania obejmuje fascynujący obraz 1,9 miliona pistoletów M1911 lub M1911A wyprodukowanych podczas II wojny światowej, a także wcześniejszej produkcji M1911, począwszy od 1911 roku. Szacuje się, że do dziś zachowało się od 800 000 do 900 000 egzemplarzy. Największa ich część znajduje się w rezerwach rządu USA. Armia USA przechowuje około 100 000 pistoletów M1911A w bazie Aniston, w kontrolowanych warunkach, w oczekiwaniu na niepewne przyszłe potrzeby.

Broń ta nie jest już w czynnej służbie, ale pozostaje własnością rządu, głównie w celu długoterminowego przechowywania. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych cywile: kolekcjonerzy, strzelcy sportowi i osoby prywatne, które nabyły ją na przestrzeni dekad od różnych handlarzy nadwyżkami, posiadają od 250 000 do 300 000 innych pistoletów M1911A1.

Szacuje się, że około 150 000 pistoletów M1911A pozostaje w służbie lub na stanie w armiach zagranicznych, głównie w krajach rozwijających się, i nigdy nie zostały wymienione. W zbiorach muzealnych znajduje się stosunkowo niewiele pistoletów M1911A, biorąc pod uwagę znaczenie tej broni. Narodowe Muzeum Broni Palnej w Fairfax w stanie Wirginia eksponuje liczne egzemplarze, w tym pistolet Remington Rand wyprodukowany w 1943 roku oraz pistolet używany podczas lądowania w Normandii.

W kolekcji Springfield Arsenal National Historic Site znajduje się około czterdziestu egzemplarzy pistoletu M1911A1, reprezentujących różnych producentów i okresy renowacji. W Musée national de la Seconde Guerre mondiale w Nowym Orleanie eksponowane są trzy pistolety M1911A oraz inny sprzęt piechoty.

Kolekcja Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej, mieszcząca się dawniej na poligonie Abedine Proving Ground, a obecnie w Forcie Greg Adams, obejmuje ważną kolekcję pistoletów M1911A1, z egzemplarzami pochodzącymi od wszystkich głównych producentów. Muzeum Korpusu Piechoty Morskiej w Quantico eksponuje liczne pistolety M1911A należące do wybitnych żołnierzy piechoty morskiej. Te eksponaty muzealne reprezentują około 200 pistoletów z narodowego programu, co stanowi znaczną część całkowitej produkcji.

Prywatne muzea, zarówno państwowe, jak i te związane z pochodzeniem, poszukujące historycznie udokumentowanych okazów, bardzo chętnie gromadzą więcej standardowych egzemplarzy. Prywatni kolekcjonerzy posiadają liczne okazy o dużym znaczeniu historycznym. Ujawnione numery seryjne około 8000 pistoletów M1911A1 można powiązać z konkretnymi jednostkami, bitwami lub osobami na kilka sposobów, w szczególności poprzez oznaczenia jednostek, dokumenty dotyczące pochodzenia lub analizy kryminalistyczne.

Broń Audi Murphy’ego, najbardziej odznaczonego amerykańskiego żołnierza, była częścią prywatnej kolekcji i okazjonalnie była eksponowana podczas uroczystości wojskowych. Wiele pistoletów należało do odznaczonych Medalem Honoru, przechowywanych przez ich rodziny lub eksponowanych w muzeach wojskowych. Pistolety ze znakiem jednostki, notamment ceux provenant elitarnych modyfikacji, takich jak 101. Dywizja Powietrznodesantowa lub 1. Dywizja Piechoty Morskiej, były częścią nagród élevés na marché kolekcji, o wartości około 10 000 dolarów za egzemplarze perfaitement authenticifiés.

Zdecydowana większość zachowanych pistoletów M1911A nie ma jednak żadnego źródła pochodzenia. Są to po prostu funkcjonalne egzemplarze broni wojskowej, cenione za celność i znaczenie historyczne, ponieważ ten typ broni został szczegółowo udokumentowany jako indywidualnie udokumentowane egzemplarze kolekcjonerskie. Renowacja i renowacja są przeprowadzane na rynku cywilnym.

Mali rusznikarze specjalizują się w renowacji pistoletów M1911A1, wymieniając zużyte części na współczesne lub reprodukcyjne, zachowując jednocześnie autentyczność broni. Praktyka ta budzi kontrowersje wśród kolekcjonerów. Puryści uważają, że modyfikacje umniejszają wartość historyczną pistoletu, podczas gdy inni muszą dbać o jego prawidłowe funkcjonowanie, szanując jednocześnie jego pierwotne przeznaczenie.

Współcześni producenci produkują części specjalnie zaprojektowane do renowacji pistoletu M1911A1, w szczególności lufy, sprężyny powrotne, płyty czołowe i płyty krzyżowe, produkowane zgodnie z oryginalną specyfikacją. Wiele firm oferuje kompleksowe usługi renowacji, pozwalające na odtworzenie sprawnego pistoletu z komory zamkowej z czasów II wojny światowej. Dostępność części zamiennych gwarantuje, że nawet mocno zużyte pistolety M1911A1 można przywrócić do stanu używalności, w przeciwieństwie do niektórych broni, których rzadkość wymaga renowacji po zakończeniu eksploatacji.

Od 2018 roku znacząco przyspieszono dostawy dwudziestu pistoletów M1911A1 z Programu Strzelectwa Cywilnego (CMP). Po latach administracyjnych CMP otrzymało zezwolenie na przeniesienie 100 000 pistoletów M1911A1 z zapasów armii. Sprzedaż rozpoczęła się w 2019 roku, a pistolety zostały sklasyfikowane w zależności od stanu i ceny.

Pistolety wojskowe, które były intensywnie użytkowane, ale są w dobrym stanie technicznym, kosztują około 650 dolarów. Modele profesjonalne, z lepszym wykończeniem i mniejszymi tolerancjami, kosztują 1500 dolarów. Pistolety komercyjne, wymagające kilku napraw, kosztują 550 dolarów. Istnieje duże zapotrzebowanie na pistolety. W obliczu tego problemu, CMP opracował system losowania zakupów.

Do 2024 roku w ramach programu CMP sprzedano około 58 000 pistoletów M1911A1 i sprzedaż jest kontynuowana. Pistolety te stanowią jedne z ostatnich egzemplarzy wycofanych z zapasów wojskowych na rzecz rozwoju broni cywilnej, powracających do formy po ponad 80 latach utknięcia w produkcji wojennej. Dziedzictwo M1911A1 znacznie przeżyje obecne pistolety.

Konstrukcja tej broni wpłynęła na nowsze modele pistoletów amerykańskich, a także na rozwój na arenie międzynarodowej. Kiedy broń ta miała zastąpić M1911A1 w latach 80. XX wieku, magazynek posiadał blokadę podwójnego działania i magazynek chowany, co stanowiło odejście od systemu pojedynczego działania Browninga. Jednak magazynek kalibru .45 ACP, opracowany dla M1911, jest nadal produkowany i cieszy się popularnością wśród strzelców cywilnych, którzy doceniają jego siłę hamowania.

Wpływ tego pistoletu na kulturę jest długotrwały i można go uznać za dziedzictwo wojskowe. M1911A jest wszechobecny w amerykańskiej kulturze popularnej, filmie, literaturze i sztuce, symbolizując służbę wojskową przez pokolenia. Stowarzyszenia weteranów często wykorzystują wizerunek M1911 w swoich emblematach. Ten pistolet łączy weteranów I wojny światowej i wojny w Wietnamie dzięki unikalnej i jednolitej konstrukcji, co jest rzadkością w sprzęcie wojskowym.

Szybki rozwój technologiczny, który sprawił, że samoloty odrzutowe i okręty z czasów II wojny światowej stały się przestarzałe, w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju pistoletu M1911A. Jego podstawowa konstrukcja była równie niezawodna, jak dziś – ponad sto lat po pierwotnym patencie Johna Browninga, producenci cywilni produkowali dużą liczbę pistoletów M1911. Nowoczesne modele wykorzystują ulepszone materiały i techniki produkcji, zachowując jednocześnie podstawową konstrukcję Browninga.

Ta długowieczność silnie kontrastuje z innymi technologiami drugiej wojny światowej, reléguées aux musées en moins de dix ans. W ciągu ostatnich kilku dekad M1911A1 brał udział w pięciu głównych konfliktach, co stanowi wyjątkowy okres użytkowania systemu uzbrojenia. Cette solidesse explique le valid nombre d’exempaires qui ont survécu.

Przetrwały one większość sprzętu wojskowego. Obecna broń zachowała ślady M1911A1. Chociaż oficjalnie zastąpiono je innymi modelami, pistolety M45A1, zbudowane na podwoziu M1911A1, zostały odnowione i są używane w jednostkach sił specjalnych Korpusu Piechoty Morskiej. Pistolety te, zmodernizowane poprzez wyposażenie w nowe lufy, przyrządy celownicze i uszczelki, dowodzą, że starzejące się podwozia z czasów II wojny światowej wciąż charakteryzują się wytrzymałością i celnością niezbędną do spełnienia wymagań współczesnych sił zbrojnych.

Po wycofaniu z użytku tych specjalistycznych pistoletów, trafią one również do recyklingu i mogą trafić do muzeów lub kolekcji prywatnych. Ostatni egzemplarz M1911 wyprodukowany podczas II wojny światowej, unikatowy egzemplarz, prawdopodobnie pozostający w służbie wojskowej do lat 30. XXI wieku, pojawił się później, prawie 90 lat po produkcji.

To może oznaczać najdłuższy okres eksploatacji spośród wszystkich broni wyprodukowanych podczas II wojny światowej, przewyższający nawet żywotność bombowca B-52. W rzeczywistości, obecnie używany B-52 został zbudowany po II wojnie światowej, podczas gdy płatowiec M1911A1, pochodzący z 1945 roku, nadal jest w służbie. Po podpisaniu dokumentów kapitulacji w 1945 roku władze miały do ​​dyspozycji około 2 milionów pistoletów M1911 i nie mogły sobie wyobrazić, że broń ta będzie służyć przez dziesięciolecia konfliktów i rewolucji społecznych.

Przewidywano, że pozostanie w służbie przez kilka lat, zanim zostanie zastąpiony nowocześniejszymi modelami. Alternatywnie, pistolet M1911A1 został przetestowany pod kątem niezawodności i będzie zastępowany przez ponad 70 lat, a jego całkowite wycofanie ze służby nie jest jeszcze możliwe. Spośród 1,9 miliona pistoletów wyprodukowanych podczas wojny, około 800 000 znajduje się w prywatnych kolekcjach, muzeach, arsenałach zagranicznych i rezerwach rządowych.

Każdy z nich symbolizuje więź łączącą miliony ludzi, którzy przetransportowali je z Guadalcanalu do Bagdadu. Decyzje o cenie ich zachowania lub zniszczenia zadecydowały o cenie, którą znamy dzisiaj. Zachowało się wystarczająco dużo egzemplarzy, aby pistolet M1911A1 pozostał dostępny, nawet jeśli jest rzadki. Jednak ich nazwa pozostaje na tyle rzadka, że ​​udokumentowane egzemplarze cieszą się szacunkiem i wartością.

Pistolety Luga są tutaj dostępne, a nie proste reliques, toujourscaps de remplir la fonction pour la quelle ils ont été conçus il ya 80 ans. Jeśli ten film Cię interesuje, dowiedz się na osobności, że jest to przygoda armat Luga Allemands po II wojnie światowej. Elle eksploruje komentarz na temat broni polegającej na umieszczaniu emblematów ennemi po zdobyciu, rozprowadzanych wśród sprzymierzonych trup jako trofea wojenne, oceniane na planie Technika, a następnie rozproszone w muzeach i kolekcjach na całym świecie.

Obejrzyj ten film, zasubskrybuj i włącz powiadomienia, żeby ich nie przegapić. Dziękuję bardzo i pozdrawiam!

Uwaga: Część treści została stworzona z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (AI i ChatGPT), a następnie autor poddał ją kreatywnej edycji, aby lepiej oddać kontekst historyczny i ilustracje. Życzę fascynującej podróży w odkrywaniu tych cudów!


Comments

Để lại một bình luận

Email của bạn sẽ không được hiển thị công khai. Các trường bắt buộc được đánh dấu *